Kahraman

Çin'in Savaşan Krallıklar döneminde ülke 7 krallığa bölünmüştür: Qin, Zhao, Han, Wei, Yan, Chu ve Qi. Qin Kralı, Çin'in tamamını ele geçirmeye ve ilk imparator olmaya kararlıydı. Uzun süredir diğer altı krallığın suikastlerine hedef olmuştu. Tüm katil adayları arasında hiçbiri üç efsanevi suikastçi Kırık Kılıç, Uçan Kar ve Gökyüzü kadar korku salmamıştı. Bu üç suikastçiyi yakalayacak kişiye Qin Kralı büyük bir güç, altın dağları ve kralın kendisiyle arkadaşlık vaadediyordu. Ve birgün bu üç suikastçiyi öldürdüğünü iddia eden isimsiz bir savaşçı kralı ziyarete gelir.

“Hero”da Zhang Yimou, fiziksel savaşı derin felsefi söylemin diline dönüştürerek dövüş sanatları türünü aşıyor. Bir suikastçı hakkında görünüşte basit bir hikaye olarak başlayan hikaye, bireysel fedakarlık ve ulusal birlik üzerine nefes kesici bir meditasyona dönüşüyor. Kurosawa'nın Rashomon'daki çok perspektifli hikaye anlatımından yararlanan Zhang, tamamen kendine ait bir şey yaratıyor. Hikayenin her yeniden anlatımı sadece farklı bir bakış açısı değil, farklı bir görsel şiirdir; Şiddetle daha az, daha çok içsel duygusal manzaralarla ilgili koreografisi olan dövüşler. Filmin dövüş sahneleri devrim niteliğinde. Bunlar sadece aksiyon değil, hareket, renk ve mekansal ilişkilerin karmaşık felsefi çatışmaları aktardığı soyut balelerdir. Satranç odasındaki bir kavga ya da düşen yapraklardaki savaşçıların dansı, insani bağın, siyasi ideolojinin ve kişisel kaderin metaforları haline gelir. Zhang'ın görüntüleri olağanüstü. Renk bir dekorasyon değil bir anlatıdır; Her sekans, duygusal ve felsefi durumları yansıtan farklı bir kromatik tonda yıkanıyor. Kırmızı tutkuyu, mavi melankoliyi, beyaz saflığı ve fedakarlığı temsil eder. “Kahraman”, Zhang'ın hikaye anlatma yeteneğinin bir sonraki düzeyini temsil ediyor: hem politik bir alegori, hem felsefi bir araştırma hem de görsel bir senfoni olan bir anlatı filmi.