The Lord of the Rings: The Two Towers

Hobbits Frodo and Sam, who have lost their way, realize that the mysterious Gollum is following them and they catch him. Gollum, who was once a Hobbit and was corrupted into a creature by the Ring he possessed for five hundred years, promises to lead the Hobbits to the Black Gates of Mordor in exchange for their release. While Sam does not trust his new companion, Frodo takes pity on Gollum, who once carried this ring like him. He follows Gollum because he has no other choice.

Peter Jackson her zaman İki Kule'nin destansı girişiminin "Ikinci perdesi" Olduğunu iddia etmiştir ve belki de orta bölümün gerçek büyüklüğü ancak bağlam içinde ele alındığında netleşecektir. Ancak bağımsız bir film olarak "İki Kule" "Kardeşlik" Kadar iyi değil. (The Empire Strikes Back gibi evreni gerçekten genişletmiyor veya ilişkileri derinleştirmiyor.) Hala beş yıldızın hepsini hak ediyor olması, çıtanın ne kadar yükseğe belirlendiğinin bir göstergesi. Kardeşliğin kaldığı yerden devam eden çok karanlık bir film; Frodo (Wood) Yüzüğün etkisi altına girer (bazı ciddi derecede korkutucu halüsinasyonlara neden olur), Saruman (Christopher Lee) ise daha da fazla hasara neden olur. Ayrıca Saruman'ın casusu, uğursuz Solucandil (Brad Dourif) ve bilgisayar hileleri ile Andy Serkis'in boğuk şarkı söylemesinin harika bir birleşimi olan karmaşık Gollum'un ilk ortaya çıkışı da var (burası, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalındaki Oscar kampanyasının başladığı yer). Diğer yeni eklenenler arasında, yakın zamanda ölen Boromir'in anlaşılır bir şekilde kırgın olan kardeşi Faramir (David Wenham) ve zamanının çoğunu Aragorn'a (Mortensen) sevgi dolu bakışlar atarak geçiren Éowyn (Miranda Otto) yer alıyor. Sonunda olay örgüsünün incelikleri daha tutarlı hale gelir ve yaklaşan final olan Kralın Dönüşü'nün konusu oluşturulur. Beklediğimiz gibi bu muhteşem; Frodo'nun Gandalf'ın ölüm hayalleriyle boğuştuğu bir açılıştan, nefes kesen zirveye, Miğfer Dibi Savaşı'na kadar. Ancak Jackson, daha gürültülü, atılgan sahneleri akıllıca daha yürek parçalayıcı anlarla yumuşatıyor: Köylülerin köylerini terk etmek zorunda kalmalarından duydukları umutsuzluk, Aragorn ile Arwen arasındaki zorlu ilişki ve elbette Gandalf'ın (Sör Ian McKellen, her zamanki gibi harika) filmin en güçlü ve unutulmaz görüntülerinden birinde geri dönüşü, bu da Ring hayranlarını biraz şaşkına çevirebilir. Ancak hâlâ üçlemenin eleştirinin ötesinde olduğuna inananlar İki Kule'nin onların görüşlerine meydan okuduğunu görebilirler. İlk film kadar uzun ama kahramanları nihai zafere daha fazla yaklaştırmıyor. İlk film, duygusal tonunu The Shire'ın parlaklığından daha karanlık bir doruğa doğru geliştirirken, devam filmi daha monoton bir olay, hem görünüm hem de içerik olarak karanlık. Bu özellikle, gruba önemsiz olmayan Gollum'u ekleyen, ancak örtüşen hikayelerden daha fazla muzdarip olan ve Sam'in arkadaşlığı doruğa çıkaran ağlamaklı konuşmasıyla neredeyse aynı moral konuşmasıyla biten Yüzük Taşıyıcısı arayışı için geçerlidir. Tabii ki, malzemenin doğası ve Jackson'ın sadık olma arzusu göz önüne alındığında, bunların hepsi anlaşılabilir. Ve hepimiz Miğfer Dibi'nde kuşatma altındayken, kimsenin anlatının gidişatını umursaması pek mümkün değil: Gollum gibi, bu da sadece ısırık büyüklüğünde, bunaltıcı, benzeri görülmemiş bir şey. Sonuç: İlk izlendiğinde “Kardeşlik”teki heyecan ve dramdan yoksun olsa da ilk filme göre daha komik, daha karanlık ve kesinlikle daha aksiyonlu. Artık tüm zamanların en büyük film serilerinden biri olarak kabul edilecek olanın önemli bir bileşeni.