İstanbul Hatırası: Köprüyü Geçmek

Alexander Hacke’in İstanbul’a gelişi, bir yabancının şehrin ses manzarasına adım atışı gibi; ilk sahnelerde Boğaz’ın hafif rüzgarını ve çay bahçelerindeki hafif gürültüyü mikrofonuna yakalaması, seyirciye kültürel bir köprü kurma niyetinin somut bir göstergesi. Hacke’in Türkçe bilmemesine rağmen Selim Sesler’le kurduğu diyaloğun, notalar üzerinden ilerlemesi, film boyunca izleyiciye “Dil” kavramının ötesinde bir iletişim biçimi sunuyor.
Belgesel, müzik ve sokak performanslarının iç içe geçtiği bu yapı, farklı müzisyenlerin sahnelerinde aniden belirirken, her birinin kendi bölgesel ritmini İstanbul’un büyük senfonisine nasıl dokunduğunu net bir şekilde ortaya koyuyor. Görüntü yönetmeni, dar sokaklarda çekilen yakın plan çekimlerle en ince tınıları bile izleyicinin kulaklarına taşıyor; bir sazın titreşimi, bir arabayı çalan çalgıcının ayak sesleri, şehrin organik bir enstrüman gibi çalmasını sağlıyor.
Film, “İstanbul’un şarkısını” yaratma iddiasıyla bitiyor, fakat sonuç daha çok bir kolektif hafıza çalışması gibi duruyor. İzleyici, tek bir melodi yerine, çok katmanlı bir ses mozaiğiyle vedalaşıyor; bu da şehrin tarihsel ve kültürel çeşitliliğini bir araya getiren bir deneyim sunuyor.